Ideeën uit The Cosmopolitical Proposal

De idioot is degene die de ander doet vertragen, die weerstand biedt aan de gewone manier waarop we de situatie voorstellen. Hij biedt weerstand tegen de aanbieding van hoe situatie eruit ziet. De idioot houdt dus onze mobilisering tegen. Dit doet hij niet zozeer omdat de presentatie van de situatie (frame) vals zou zijn, of de urgenties naarwaar verwezen worden leugens zouden zijn maar de idioot is de belichaming van de opmerking/vraag ‘there is mabybe something more important’.  Je kan hem echter niet vragen ‘waarom’. De idioot is dus eerder een aanwezigheid/interstice (onderbreking). Je kan hem wel vragen wat belangrijker is maar hij weet het niet.

Het Cosmopolitieke voorstel =vatbaar voor misverstaan in de zin dat het een soort voorstel zou zijn die zou toelaten naar een gemeenschappelijke goede wereld te evolueren. --> een gemeenschappelijke wereld tot stand brengen. De constructie ervan vertragen = de idee!

Genk: We zijn geneigd aan te nemen ‘wij hebben goede wil, willen je helpen, maar je moet ons zeggen wat er scheelt, wat er belangrijk is’. Maar niet alles kan gezegd worden! De idioot spreekt niet uit zichzelf. Wij dachten dat we wisten wat in Genk gebeurde. Blijkbaar is er toch iets wat niet spreekt, de idioot, we weten niet wat het is. Deze doet ons aarzelen, waardoor we niet meteen zeggen ‘en nu gaan we dat doen!’. Het doorbreekt onze zelfzekerheid.


Ik herken dit bij mezelf. Ik had meteen een hele hoop praktische ideeën en toen ik me nadien de vraag stelde of ik het wel zo goed wist, werd ik geconfronteerd met een onzeker antwoord. Ik kan nu dus best eerst kijken waar ik momenteel sta en hoe ik moet verdergaan. Ik mag me niet de vraag stellen ‘Waar zijn we mee bezig?’ want dit opent een grond van goede redenen die ik heb bij mijn handelen.

Dé vraag: Hoe knn we de idioot macht geven om ons aan het denken te zetten? Hoe wekken we de dingen tot leven zodat die ons aanzet om dingen te doen?

Designing = art of staging. Niet van burgers die elk hun eigen opinie komen vertolken. Idioot heeft geen opinie, dus die zullen we nooit horen. Niet iedereen zn mening laten zeggen want dan vergeten we de idioot. Wél rollen verdelen.
--> Wat met mijn geplande interviews?

Het verlangzamen maakt het mogelijk dat er een nieuw antwoord kan komen. Dat je iets nieuws kan bedenken. Voor jezelf verhinderen dat je te snel komt bij ‘en dus’. Jezelf verzwakt zodat je open staat voor nieuwe dingen. Het is niet vanuit het argument van urgentie. Het gemompel van de idioot doet de urgentie niet weggaan maar stelt de ‘en dus’ even uit. Precies dit maakt de creatie van iets nieuws mogelijk zonder de garantie van beter maar precies vanuit jezelf, van wat je zelf denkt.

"Over Genk denken in de aanwezigheid van Genk."