Zondag 16 oktober 2011, 13u45.
Ik zit samen met Jan en Wim rond de tafel voor een gesprek rond mijn eerste ideeën over het ontwerp. De vraag die wat mij betreft als eerste gesteld moet worden, luidt 'Waarom is het gelijk het is?' Doen we dit niet, gaat er volgens mij niets veranderen. Zoals eerder vermeld, heeft Genk veel ruimte en geld, wonen er weinig mensen op een grote oppervlakte en wilt men conflicten vermijden door bepaalde initiatieven/infrastructuur te voorzien, voornamelijk om mensen te sussen. Het gevolg is zeer veel initiatieven/organisaties naast elkaar en deze trekken vaak niet genoeg volk. Zo gaf iemand van onze groep het voorbeeld van een blad dat aan een voetbalveld ophing. Hierop stond geschreven: "Helaas moeten we de voetbalmatch van volgend weekend afgelasten omwille van te weinig inschrijvingen. De ene persoon die zich heeft ingeschreven krijgt zijn geld dan ook terug."
Wanneer ik nadenk over mijn ontwerp, rijzen er een heleboel vragen in me op. Kan ik best samenwerken met bestaande organisaties of deze analyseren om te kijken wat werkt en wat niet? Of moet ik voor mijn ontwerp me net loskoppelen van de bestaande organisaties? En wie is mijn doelgroep? Hoe kan ik deze bereiken? ...
Feit is dat mijn ontwerp een post-projectorganisatie moet worden. Ik wil iets dóen met de mensen via mijn volkshuis! Op een bepaalde manier iets zichtbaar maken maar hen hiertoe initiatief laten nemen mits sturing, aanmoediging, coaching en het verschaffen van info. Het doel is zowel materiële als culturele verheffing nastreven en mensen bij elkaar brengen, verrijken, engagement uitlokken. Emanciperende initiatieven nemen op technisch, maatschappelijk en sociaal vlak.
Het gesprek tussen Jan, Wim en mij is ondertussen een brainstormsessie geworden. Vanuit de bemerking dat de mensen niet buitenkomen maar zich afsluiten, komen we tot een gezamenlijke conclusie: Samen-werken is een gemeenschappelijk gemis!
Vroeger waren er een heleboel coöperatieven, zelforganisaties van producenten/verbruikers. Deze hebben een zeer belangrijke rol gespeeld in de economische emancipatie van grote groepen van de bevolking, vooral rond de 19de-20e eeuw. Via de coöperatie konden producenten (vooral boeren) en consumenten zich verenigen en zo gezamenlijk doelen bereiken die voor elk individu onbereikbaar zouden zijn geweest, vooral op het gebied van investeringen.
Wat als we vandaag opnieuw zulke coöperatieven opstarten zodat mensen samenkomen/-werken? Niet op basis van iets gemeenschappelijk (want dit zorgt juist voor het samenhokken in beperkte groepjes) maar om samen iets gemeenschappelijk te creëren! Iets creëren dat te maken heeft met de manier waarop wonen en werken georganiseerd is. Samengevat: zou het mogelijk zijn een soort collectief wonen en werken op poten te zetten?
Om te denken vanuit coöperatieven moet ik eerst op een andere manier naar 'een gemeenschap' kijken. 'The community of people who have nothing in common' van Biesta lijkt me hiertoe een goede tekst om inspiratie uit te halen. Het punt van Biesta is namelijk dat de subjectiviteit van een persoon, datgene wat iemand uniek maakt, het op zichzelf zijn, de ethische natuur is, dat van waaruit alles vertrekt. Als van daaruit alles vertrekt, misschien mijn ontwerp dan ook?
Tijdens mijn denkproces heb ik echter gemerkt dat deze regelmatig botst met praktische bezwaren. Jan heeft me er tijdens ons gesprek op gewezen dat het belangrijk is om hiervan los te komen want praktische bezwaren gaan altijd uit van een bestaande situatie. Iets interessant, creatief en nieuw bedenken, is net vaak in conflict met de bestaande situaties/organisaties. Ik moet dus vertrekken vanuit een utopie, een tabula Rasa om vrij en vrank te kunnen denken. Beginnen van niets. Dit zal mijn denkoefening van de komende weken worden!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten